Q&A met hockeyster Nadine de Koning

We spraken tweedejaars verdediger Nadine De Koning, een inwoner van Laren, Nederland, na de Duke-wedstrijd. Gefeliciteerd met de overwinning op Duke. Het was spannend om te zien. Hoe was het vanuit jouw perspectief op het veld?

Gefeliciteerd met de overwinning op Duke. Het was spannend om te zien. Hoe was het vanuit jouw perspectief op het veld? 

"Ik heb het gevoel dat het een geweldige wedstrijd was.

We wisten dat het zwaar zou worden. Duke is altijd een goede tegenstander, zeer bekwaam. Ik had de hele wedstrijd het gevoel dat we zouden winnen. We speelden heel zelfverzekerd en speelden erg goed."

Verdediger zijn is vaak een ondankbare baan, omdat je impact niet altijd op een statistiekenblad verschijnt. Vertel ons hoe jij en je medeverdedigers de laatste paar wedstrijden zo effectief zijn geweest tegen een aantal zeer krachtige aanvallen.
“Verdediging wordt echt ondergewaardeerd en je krijgt niet echt alle eer die je zou kunnen krijgen. Duke scoorde beide goals op vrijdag uit strafcorners. Ik denk dat dat laat zien dat onze verdediging echt goed is, waardoor ze geen velddoelpunten krijgen. Ik hou echt van verdedigen omdat het zo belangrijk is. Je kunt heel veel doelpunten maken, maar als je niet goed verdedigt, maakt het niet uit hoeveel doelpunten je maakt.
"Ik probeer veel te communiceren en met al mijn teamgenoten samen te werken. Ik probeer alles vroeg te organiseren. Ik probeer buiten de cirkel aan te pakken en me te concentreren op zeer technische dingen.
"Vorig jaar speelde ik sweeper, wat veel verdediging was. Dit jaar speel ik centrale verdediger, waardoor ik ook meer aan de aanval kan bijdragen.

Je had het net over je positieverandering. Het lijkt er ook op dat je dit jaar mondiger bent en meer plezier hebt. Bent u het eens met die beoordeling?
“Dat is zeker waar. Soms lach ik zelfs (lacht). Vorig jaar was alles nieuw. Ik dacht dat ik er klaar voor was om naar Amerika te verhuizen en dat de dingen erg zouden lijken op hoe ze in Nederland waren. Beide zijn zeer westerse landen, vrij en liberaal. Het mag niet te veel verschillen. Het is duidelijk dat er een enorm verschil is. Het was in het begin een cultuurschok, vooral met het taalverschil. Ik moest wennen aan het communiceren op het veld in het Engels. In Nederland zou ik het altijd in het Nederlands doen. Dingen in het Engels verwerken ging ook langzamer dan ik in het Nederlands. Dit jaar ben ik aan alles gewend. Ik weet hoe alles werkt. Ik ken de taal beter. Ik ken het systeem ook beter. Elk team speelt anders. Elk team heeft zijn eigen sterke en zwakke punten. Dat weet ik nu beter en daar kan ik beter op inspelen.
“Bovendien heb ik dit jaar zoveel meer vrienden. Vorig jaar kende ik niemand behalve de 23 meisjes in mijn team. Het was moeilijk om opnieuw te beginnen. Ik ben nu aan alles gewend en heb zoveel plezier!”

Wat is het grootste verschil tussen het hockey hier en het hockey thuis?
“In Nederland beginnen we vroeger, als we zes of zeven jaar oud zijn. De meeste mensen hier beginnen op de middelbare school. In Nederland richten we ons meer op de technische vaardigheden, vooral als je jonger bent. Hier richten ze zich meer op kracht en conditie. Bij Virginia richten we ons ook op het technische, maar over het algemeen draait het spel in Amerika om hardlopen en kracht."

Wat mis je het meest aan thuis?
“Mijn hond, Simba. En mijn familie. Ik FaceTime met mijn ouders en ik vraag ze om mij Simba te laten zien. Ze herkent mijn stem via FaceTime echter niet, dus ze blijft maar slapen.
“Ik mis ook het eten in Nederland. Ik hou van Hollands eten! Er zijn van die dingen die stroopwafel worden genoemd. Het is een dunne wafel met karamel aan de binnenkant. Het is zo goed."

Het moest toch behoorlijk spannend zijn geweest om te besluiten helemaal naar Amerika te komen om te studeren en te hockeyen?
“Het was een grote beslissing. Ik ging naar een showcase waar Amerikaanse coaches keken, maar kort daarna veranderde ik van gedachten en besloot ik in Nederland te gaan studeren en hockeyen. En toen realiseerde ik me dat dit een te mooie kans was en dat ik het echt moest proberen. Een vriendin van mij waar ik mee speelde, Esmée Peet, zit nu op de Universiteit van Delaware. Ze was een jaar ouder dan ik en kwam in de zomer terug en vertelde me al haar verhalen. Het klonk zo leuk, dat wilde ik zeker doen. Het was heel gemakkelijk voor mij om voor Virginia te kiezen.”

Over een paar weken (18 oktober) speel je tegen haar als het team naar Delaware gaat. Hoe zal het zijn om tegen haar te spelen?
"Ze speelt op het middenveld en is erg goed, dus ik hoop dat we niet tegen elkaar spelen. Ik kijk er naar uit haar te zien!”

Je hebt nogal wat wedstrijden voor Delaware, waaronder William & Mary op maandag. Wat doe je om ervoor te zorgen dat je je altijd alleen op je volgende tegenstander concentreert?
"Ik heb het gevoel dat in Divisie I elk team elk team kan verslaan. Je moet nooit één team onderschatten, want elk team zal goed zijn. Aangezien we nu 7-0 staan, wil elk team van ons winnen en het team zijn dat ons kan verslaan, dus ze zullen het altijd heel moeilijk tegen ons spelen. Daar moeten we altijd op voorbereid zijn.”